از متن کتاب:

ضمنِ عرض چُقورترین احترام و قِیل‌ترین اخلاص به‌شاعران عزیز، باید بگویم که حتما میگویم، از  شعر سپید یا شعر گدو ود اصلا خوشم نمیاید. شاعرانی که شعر سپید می‌سرایند، در یک شب بیشتر از نَنَه کَیک‌ها شعر تولد میکنند.  شما در بین جریان هستید که در یک تعریف عمومی شعر را کلام موزون و مقفّا گفته اند ؛ اما شعر سپید عبارت از کلام روان و اسهال است. همین شعر اسهال بود که تعداد زیادی را شاعرنی، بل‌که «شاغرت  کرد». برای سرودن دیگر گونه‌ها و قالب‌های شعر، شاعر باید در جای سبز، لب رود، نزدیک آبشار، بالای کوه و مکان‌های عاشقانه باشد تا رگِ شعری‌اش بخیزد. اما برای سرودن شعر اسهال، رگِ شعری شاعر همیشه خیستگی است و حتا در تشناب هم باشد می‌تواند چیزی بسراید.